Het gaat er om mensen in hun hart te raken.

 

In 1999 richt ik mijn eigen bedrijf op. Ik heb tot dat moment 22 jaar in loondienst gewerkt  bij 4 verschillende organisaties in de sector kunst en cultuur. Ik noem het bedrijf Annalin, een combinatie van de voornaam van mijn oma en de prachtige lindeboom voor mijn nieuwe woonstee van dat moment, een idyllische woonboerderij in een prachtig coulissen landschap in Zuid Oost Friesland.

In de eerste 3 jaar van het bedrijf adviseer ik o.a. de provincie Drenthe inzake het actieplan cultuurbereik, ondersteun ik Tryater, het Friese toneelgezelschap in het organiseren van een internationaal festival in Frankrijk en werk ik samen met Erica Kubic aan het project Transmission.

In 2000 word ik mantelzorger vanwege de dementie van mijn partner. Vanaf 2002 werk ik parttime bij Kunstenaars&Co, een organisatie die kunstenaars ondersteunt in cultureel ondernemen.

Tot en met juli 2012 ben ik nog betrokken bij projecten in de cultuur. Tegelijkertijd zet ik al de eerste stappen om een nieuwe bedrijfstak van Annalin op te zetten: hart voor dementie. Die stap lijkt misschien een totale verandering van richting, omdat de sector zorg en de sector kunst en cultuur op vele punten verschillend zijn.

Wat ik echter op mijn tocht door het leven heb ontdekt, is dat mijn inzet en het effect hetzelfde zijn, onzichtbare kracht in werking, zichtbaar resultaat.

In 1997 werd ik geïnterviewd over het Theater Management Project door journaliste Vera Glagoleva voor haar verslag in het Russische tijdschrift The Stage nr.11. Zij vroeg mij wat nou het doel was van de hele onderneming. Mijn antwoord toen was: een nieuwe balans bewerkstelligen tussen hoofd en hart.
Dat was geen gemakkelijke opgave, het was vaak een gevecht met rigide structuren en niets ging over rozen of kwam vanzelf. De weerstanden waren te groot, het veranderingsproces te heftig en er waren altijd financiële problemen. Maar de strijd was ook een gevecht met mezelf om elke keer weer de confrontatie aan te gaan en te blijven geloven in het hoe en wat en waarom van mijn handelen; Te blijven geloven dat het mogelijk is om een verandering teweeg te brengen, voor ogen te houden dat het gaat om mensen in hun hart te raken.
Uit  het nawoord van het Eindverslag Theatermanagement Project Rusland

 

hart voor dementie

Anne van otterloo